Zergatik gizon ospetsu batek mendekotasunarekin borrokan ari denean, askotan ”matxino” edo ”biziraun” gisa etiketatzen dute, baina emakume bati gertatzen zaionean, epaiketa, lotsa edo ”hondoa jotzearen” ideia sortzen da? Mendekotasunak ez dira gizartetik kanpo existitzen. Eta komunikabideek ez dituzte soilik horien berri ematen; baita nola ulertzen ditugun ere moldatzen dute. Ikerketek urteetan erakutsi dute mendekotasunari buruzko hizkuntza oso estigmatizatzailea dela oraindik. ”Mendeko” edo ”drogamenpeko” bezalako hitzek pertsona bat bere gaixotasunera murrizten dute. Baina, gainera, estigmak ez die gizonei eta emakumeei berdin eragiten. Substantzien erabilera arazoak dituzten emakumeek epaiketa moral gehiago, erru gehiago eta estigma sozial gehiago izaten dituzte. Eta horrek garrantzia du, estigmak jendea nola ikusten dugun eragiten duelako… eta baita nola tratatzen eta laguntzen ditugun ere. Mendekotasunaz hitz egiteak gure aurreiritziak aztertzea ere esan nahi du.
