A resposta é sinxela: é posible deseñar redes sociais que faciliten interromper o uso, introducir pausas ou dar ao usuario máis control sobre certas funcións.
Con todo, a evidencia dispoñible non nos permite afirmar que unha característica illada (como o desprazamento infinito) produza unha “adicción” por si mesma, nin que eliminala sexa suficiente para evitar un uso problemático.
A pregunta máis útil é outra: ata que punto pode o deseño dunha rede social facer que sexa máis fácil ou máis difícil decidir deixalo?
Por que ás veces é tan difícil pechar unha rede social?
Non é difícil imaxinar unha escena común: entramos nunha aplicación para revisar unha publicación ou responder a unha mensaxe, e cando volvemos mirar o reloxo, pasou moito máis tempo do esperado. Parte da explicación está nas nosas motivacións e hábitos, pero parte diso pódese atopar na propia arquitectura da plataforma.
Pensa, por exemplo, en ler un libro. Cando rematamos un capítulo, aparece un punto natural onde podemos decidir se seguimos lendo ou facemos outra cousa. En moitas redes sociais, ese punto natural de parada practicamente desaparece. Nun feed con desprazamento infinito, sempre hai contido novo ofrecido.
Con todo, deben evitarse explicacións excesivamente sinxelas. A investigación mostra que o tipo de contido, as características usadas, o contexto e as características individuais importan. Por iso, medir só o tempo diante da pantalla proporciona unha visión incompleta do problema e dos seus posibles efectos (Maheux et al., 2025).
Isto significa que o deseño importa, pero non actúa de forma illada. Comprender o uso das redes sociais require considerar a personaxe, o contexto e as características da plataforma en conxunto.
Usar moito unha rede social non é o mesmo que ter unha adicción
Esta distinción é fundamental. Pasar moitas horas conectados non nos permite concluír, por si só, que existe un problema adictivo. A frecuencia de uso e o uso problemático son conceptos diferentes. Para estudar estes últimos, a investigación ten en conta indicadores como a dificultade para controlar o comportamento, a interferencia con outras actividades ou a aparición de consecuencias negativas, e non só o número de horas de conexión.
Por esta razón, é recomendable usar expresións como “redes sociais adictivas” con precaución. O uso frecuente pode ser intenso sen necesariamente ser problemático. Desde o punto de vista da prevención, é especialmente importante identificar cando o uso comeza a desprazar outras actividades, xera incomodidade ou é difícil de controlar.
Desde o autocontrol individual ata a modificación do ambiente
Moitos consellos sobre o benestar dixital están dirixidos directamente ao usuario: limitar horarios, apagar as notificacións, controlar o tempo diante da pantalla ou deixar o teléfono móbil fóra do dormitorio. Estas son estratexias razoables, pero a prevención tamén pode actuar sobre o medio ambiente.
A prevención ambiental baséase precisamente na idea de modificar as condicións nas que ocorre un comportamento para reducir riscos ou facilitar opcións máis saudables (EMCDDA, 2018). Transferir esta perspectiva ao ámbito dixital suscita unha pregunta interesante: ademais de ensinar ás persoas a autorregularse, podemos construír plataformas onde parar sexa máis doado?
Non se trata de substituír a educación, o pensamento crítico ou as habilidades persoais por solucións tecnolóxicas. Ambos enfoques poden ser complementarios: fortalecer as capacidades das persoas e, ao mesmo tempo, deseñar ambientes que non dificulten innecesariamente a súa autorregulación.
Que sería unha rede social que axuda a deixar de poder deixar?
Unha posibilidade sería recuperar os puntos de parada. En lugar de ofrecer unha sucesión ilimitada de publicacións, unha plataforma podería presentar contido en masa e pedir ao usuario unha acción explícita para continuar.
Tamén podería desactivar a reprodución automática por defecto, reducir certas notificacións destinadas a recuperar a atención, introducir recordatorios de hora ou permitir un maior control sobre os sistemas de recomendación.
Estas medidas introducen o que no deseño se pode chamar unha certa “fricción”: pequenos momentos nos que continuar xa non é completamente automático e require unha decisión. Con todo, a evidencia experimental sobre os seus efectos preventivos a longo prazo segue sendo limitada. Non basta con comprobar se unha modificación reduce o tempo de uso en poucos minutos. Para saber se realmente contribúe a previr patróns problemáticos, tamén sería necesario estudar variables como a perda de control, a interferencia con outras actividades, o benestar e a duración dos posibles efectos.
Da ciencia á regulación europea
Esta cuestión xa chegou ao debate regulatorio. En 2025, a Comisión Europea publicou directrices para protexer aos menores baixo a Lei de Servizos Dixitais. Entre outras medidas, recomendou desactivar por defecto algunhas funcións asociadas ao uso excesivo, como a reprodución automática ou certas notificacións, e reducir elementos de deseño persuasivo destinados principalmente a aumentar a interacción (Comisión Europea, 2025).
En febreiro de 2026, a Comisión concluíu de forma preliminar que certas funcións de TikTok (incluíndo o desprazamento infinito, a reprodución automática, as notificacións e o seu sistema de recomendacións) poderían violar a Lei de Servizos Dixitais. Con todo, como esta é unha conclusión preliminar, non supón unha sentenza definitiva (Comisión Europea, 2026a).
O debate avanzou en setembro de 2026 coa proposta de Lei KIDS da UE, que establece requisitos de deseño seguro para os servizos usados por nenos e inclúe medidas relacionadas con funcións como o desprazamento infinito, certas notificacións e outros mecanismos destinados a maximizar a interacción (Comisión Europea, 2026).
Así, a regulación europea comeza a considerar o deseño das plataformas non só como unha cuestión comercial ou de experiencia de usuario, senón tamén como un elemento do medio ambiente que pode influír en certos riscos, especialmente entre menores.
A prevención tamén implica deseñar ambientes máis saudables
A evidencia dispoñible non nos permite afirmar que existe un deseño específico capaz de facer que unha rede social sexa “non adictiva”. Tampouco sabemos aínda que combinación de modificacións pode producir efectos preventivos duradeiros. Por outra banda, sabemos que as redes sociais non son espazos neutrais. As súas características inflúen na forma en que interactuamos con elas, e reducir a análise dos seus problemas só ao número de horas de tempo diante da pantalla deixa fóra unha parte importante desta complexidade (Maheux et al., 2025).
Para a prevención, isto abre un campo especialmente interesante. Podemos seguir promovendo a autorregulación, o pensamento crítico e hábitos dixitais saudables, pero tamén investigar que características do ambiente facilitan ou dificultan estes comportamentos.
En resumo, a prevención non consiste só en pedir ás persoas que exerzan máis autocontrol. Tamén implica preguntarnos que tipo de ambientes dixitais estamos a construír e como podemos deseñalos para facilitar decisións máis conscientes e saudables.